Opatrywanie kończyny górnej

Zranienia kończyn dolnych powodują bardzo często niemożność poruszania się o własnych siłach. Najnie­bezpieczniejsze są uszkodzenia dużych naczyń na udzie i w dole podkolanowym; rozległe rany mięśni uda, zmiażdżenia i oderwania podudzia lub stopy, otwarte złamania kości i zranienia stawów również łatwo pro­wadzą do ciężkich powikłań. Ogólnie należy stwierdzić, że rany kończyn dolnych są bardziej zanieczyszczone niż rany innych okolic ciała, łatwiej w nich rozwija się zakażenie beztlenowcowe (tężec, zgorzel gazowa). Z tego względu trzeba tu wykonywać opatrunki jak najdokładniej, oczyszczać możliwie najlepiej otoczenie rany i powierzchnię samej rany z widocznych zanieczyszczeń. Zranienia kończyn dolnych najlepiej jest opatrywać w pozycji leżącej rannego, unosząc kończy­nę pod kątem 20?30° z równoczesnym zgięciem w sta­wie kolanowym. W przypadkach lżejszych zranień, w czasie opatrunku ranny może siedzieć z kończyną wyciągniętą. Najlepiej jest unosić kończynę ujmując ją pod kolano i pod piętę lub za palce stopy. W zła­maniach otwartych kości udowej i kości podudzia lub zranieniach stawu biodrowego, kolanowego lub skoko­wego unoszenie kończyny wymaga szczególnej ostroż­ności, co będzie omówione w rozdziale o unierucho­mieniach.

Przystępując do nakładania opatrunku w okolicy biodrowej i uda należy rozpiąć spodnie rannego i osu­nąć je do kolan (spódnicę podwinąć do góry). W przy­padkach zranień podudzia należy podwinąć spodnie, jeżeli pozwala na to ich szerokość, lub zdjąć nogawkę, a w ciężkich zranieniach rozpruć ją do odpowiedniej wysokości. W zranieniach stopy należy zdjąć obuwie. Po opatrunku należy wciągnąć spodnie lub spiąć roz­ciętą nogawkę agrafkami i gdy zachodzi potrzeba ? unieruchomienie założyć na ubranie.

Na udzie opatrunki umocowuje się za pomocą opatrunku śrubowego zaginanego, a w górnej części kłosowego lub za pomocą chusty trójkąt­nej, według omówionej już metody nakładania opa­trunków na ramieniu i przedramieniu.

Na okolicę stawu kolanowego nakłada się opatrunek żółwiowy zbieżny lub rozbieżny. Kolano po­winno być przy tym zgięte pod kątem 140?160°.

Staw kolanowy można wygodnie opatrzyć za pomo­cą chusty trójkątnej, według sposobu omówionego przy opatrywaniu łokcia.

Na podudzie nakłada się opatrunek śrubowy za­ginany lub według zasady podanej przy opatrywaniu ramienia z chusty trójkątnej złożonej potrójnie.

W przypadku oderwania stopy lub części podudzia nakłada się opatrunek po założeniu opaski uciskowej na udo. Opatrunek kikuta wykonuje się w ten sam sposób jak kikuta kończyny górnej.

Na okolicę stawu skokowego stosuje się opa­trunek ósemkowy, obejmujący obwojami podudzie po­nad kostkami i śródstopie. Skrzyżowanie ósemki po­winno wypaść na grzbietowej powierzchni stopy.

Chcąc pokryć opaską całą stopę wykonuje się opa­trunek kłosowy stopy wstępujący, rozpoczynając go obwojami okrężnymi u podstawy palców i krzyżując ósemki na grzbiecie stopy.

Szybciej możemy opatrzyć całą stopę za pomocą chu­sty trójkątnej. Na rozłożonej chuście ustawia się sto­pę skierowaną palcami do jej wierzchołka. Zagina się Wierzchołek chusty na grzbiet stopy, końce krzyżuje się na grzbiecie stopy, obejmuje się nimi podudzie po­nad kostkami i związuje rogi.

W bardzo zbliżony sposób możemy za pomocą chusty wykonać opatrunek dowolnego kikuta.