Psychologia analityczna Junga

W innym znowu kierunku wzięła rozbrat z panseksualizmem psychoanalizy Freuda psychologia analityczna Junga. W miejsce libido Jung wprowadza ogól­niejsze pojęcie popędu w ogóle, obejmującego i inne stany afektywne. Na kon­flikt nerwicowy Jung zapatruje się nie ze stanowiska historii osobniczej chorego i jego powikłań popędowych, lecz z ogólniejszego stanowiska ludzkości i od­działywań życia zbiorowego. Objawy chorobowe Jung stara się zrozumieć ze stanowiska teraźniejszości, a nawet przyszłości. Są one mianowicie wyrazem sa­moobrony jednostki wobec konfliktów płynących z realnego życia społecznego. Celowość odczynu nerwicowego trzeba więc pojmować przede wszystkim ze stanowiska dzisiejszych warunków bytu chorego i jego widoków na przyszłość. Jak u Adlera, tak i u Junga nacisk spoczywa na środowisku aktualnym, którego dokładne przebadanie staje się warunkiem zrozumienia sensu nerwicy i pod­świadomych dążeń nerwicowej osobowości. Pod względem technicznym ogrom­ną rolę odgrywa zebranie jak najbardziej szczegółowych wywiadów środowis­kowych. Sama analiza wypowiedzi chorego staje się w ten sposób tylko uzupeł­nieniem wywiadu i środkiem do celu. Celem tym jest psychosynteza. Psycholo­gia analityczna Junga ma obecnie mnóstwo zwolenników, zwłaszcza wśród psy­chiatrów szwajcarskich.