Zakres zastosowania psychoterapii

Słusznie podnosi się dzisiaj z naciskiem (Muller-Hagemann, 1961), że zakres za­stosowania psychoterapii bynajmniej nie pokrywa się z zakresem pojęcia nerwicy. Czy świadomie, czy bezwiednie, internista leczący swoich chorych me­todami farmakologicznymi czy innymi uzyskuje wyniki tylko częściowo dzięki zastosowanym lekom, natomiast magna in parte dzięki ukrytej sugestii ? ukry­tej przed chorym, a nierzadko ukrytej i przed lekarzem. Zresztą wśród chorych zgłaszających się do lekarzy ogólnych i do internistów ogromny odsetek sta­nowią ludzie z ?czystymi” nerwicami. Z pobieżnych zestawień dotyczących ta­kiego samego odsetka nerwicowców wśród chorych leczonych w przychod­niach i leżących na oddziałach internistycznych wynika, że w rzeczy samej cho­rych nerwicowych jest ogromna liczba, bodaj czy nie dochodząca do 50%. Trud­ność zdobycia bardziej ścisłych danych statystycznych pochodzi stąd, że poję­cie ?czystej” nerwicy bywa trudne do ustalenia, na podstawie szczegółowych „badań internistycznych mogą bowiem zawsze wyjść na jaw pewne odchylenia od stanu prawidłowego, które słusznie czy niesłusznie można by stawiać w związek przyczynowy z dolegliwościami nerwicowymi chorego. Rozwiązanie tych trudności rozpoznawczych leży w tym, że tak jak zupełnie pod względem somatycznym zdrowy człowiek może pod wpływem czynników reaktywnych za­paść na nerwicę, tak tym bardziej i tym łatwiej człowiek somatycznie chory ? i to z różnych względów. Złe samopoczucie, wynikające ze stanu chorobowego, rozkaprysza nawet bardzo twardych ludzi. Ponadto lęk przed następstwami cho­roby somatycznej sprawia, że chory jest bardziej niż zwykle skłonny do samo­obserwacji i do śledzenia z niepokojem nawet fizjologicznych zjawisk, a tym hardziej patologicznych, czy też nie są one zwiastunem jakiegoś nieszczęścia.