Udar cieplny

Stała, normalna ciepłota ciała utrzymuje się u zdro­wego człowieka dzięki temu, że ustrój ludzki reguluje równowagę wytwarzania i wydalania ciepła.

Jeżeli wytwarzane w nadmiarze ciepło, np. przy wy­tężonej pracy fizycznej, nie może być wydalane na zewnątrz, dochodzi do przegrzania ustroju, przekrwienia mózgu i utraty przytomności. Stan ten nazywamy udarem cieplnym. Zdarza się to najczęściej podczas marszów w pogodę upalną i parną, przy pracy w kotłowniach, na okrętach w strefie gorącej, w hutach itp.

Objawy: u chorego z udarem cieplnym stwierdzamy osłabienie, nudności, często wymioty, za­wroty i ból głowy, początkowo twarz czerwonosina z rozszerzonymi naczyniami na szyi i przekrwionymi oczyma, skóra sucha, tętno szybkie, bijące jak młot. W dalej posuniętym stanie występuje bladość twarzy pokrytej lepkim potem, tętno ledwo wyczuwalne, utra­ta przytomności.

Pierwsza pomoc polega przede wszystkim na zastosowaniu zabiegów ułatwiających usuwanie ciepła z ustroju porażonego.

Porażonego przenosimy w miejsce cieniste, zdejmu­jemy uciskającą odzież i umieszczamy w pozycji pół- siedzącej. Na głowę kładziemy zimne okłady, tułów nacieramy zimną wodą, wachlujemy chorego. W ra­zie ustawania oddechu stosujemy sztuczne oddychanie. Możemy podać środek nasercowy (kardiamid 10?15 kropli).