Broń biologiczna

Broń biologiczną może stosować nieprzyjaciel jako zakażenie przez dywersantów źródeł wody, magazy­nów żywności, bydła rzeźnego, używając do tego wy­hodowanych zarazków chorobotwórczych przenoszo­nych w ampułkach (butelkach) w postaci suchej lub płynnej, lub rozpylanych z samolotów. Taka dywersja może spowodować wybuch epidemii nieraz bardzo cięż­kich i mało znanych chorób zakaźnych.

Druga forma stosowania broni biologicznej to roz­pylanie z samolotów lub za pomocą bomb jadów bak­teryjnych w postaci mgły (aerosolu). Najłatwiej może być użyty do tego celu aerosol jadu kiełbasianego, który w małych stężeniach daje objawy, które omówio­no w dziale zatruć pokarmowych, a w dużych stęże­niach natychmiastową śmierć wśród objawów drgaw­kowych.

W podobny sposób może nieprzyjaciel rozpylać w aerosolach niektóre drobnoustroje chorobotwórcze, które dostając się przez drogi oddechowe lub pokar­mowe mogą w nietypowy sposób wywoływać choroby zakaźne. Największe niebezpieczeństwo dla społeczeń­stwa w warunkach wojennych stanowi możliwość ma­sowego szerzenia się chorób zakaźnych w postaci epi­demii. Powstanie epidemii w okresie wojny, obok działania broni biologicznej, ułatwiają trudności w utrzymaniu higieny, uszkodzenia systemów wodo­ciągowych i kanalizacyjnych, masowe ruchy ludności, osłabienie odporności organizmów wskutek gorszego odżywiania i wyczerpania, spadek odporności ludzi na­promienionych.

Epidemia jest zjawiskiem społeczno-biologicznym szerzenia się zakażenia na określonym terenie i w określonym czasie, przebiegającym we wzajemnym powiązaniu. Powiązanie to nazywamy łańcuchem epi­demicznym. Łańcuch epidemiczny składa się: a) ze źró­dła zakażenia, b) drogi szerzenia się zarazka, c) po­datnego (wrażliwego na zakażenie) człowieka. Podsta­wowym zadaniem przy zwalczaniu epidemii jest prze­rwanie łańcucha epidemicznego przez zlikwidowanie któregokolwiek z jego ogniw, np.: uodpornienie czło­wieka, zniszczenie zarazków itp.

Chorobami zakaźnymi nazywamy choroby spowodowane wtargnięciem do organizmu ludzkiego drobnoustrojów chorobotwórczych w postaci bakte­rii, wirusów, riketsji lub pierwotnia­ków. Zasadniczą wspólną cechą tych chorób jest moż­liwość przekazywania czynnika chorobotwórczego z organizmu chorego do ? zdrowego.

Źródłem zakażenia może być: a) chory czło­wiek, b) nosiciel ? człowiek zdrowy, który przebył chorobę zakaźną i w jego organizmie utrzymały się zarazki, c) zakażone zwierzęta, d) sztuczne źródła za­każenia.

Zakażenie może przedostać się do organizmu po­przez drogi pokarmowe, drogi oddechowe, przez skórę i błony śluzowe.

Nie zawsze wdarcie się zarazka do organizmu ludz­kiego wywołuje chorobę. Zależy to od zjadliwości za­razków, ich liczby i od odporności organizmu. Przez odporność rozumiemy istnienie w organizmie ludzkim różnych mechanizmów obronnych, które nie dopusz­czają do mnożenia się i rozwoju drobnoustrojów. Naj­ważniejszym mechanizmem obronnym są przeciwciała krążące w płynach ustrojowych. Mogą one powstać po przebytej chorobie zakaźnej, przez szczepienie ochronne lub mogą być wstrzyknięte w postaci , gotowych surowic uzyskanych od szczepionych zwie­rząt lub ludzi.