Reanimacja

W następstwie bardzo ciężkich i gwałtownych ura­zów, zadziałania innych silnych bodźców, jak np. prą­du elektrycznego, w przebiegu ciężkich operacji chi­rurgicznych lub niektórych chorób serca może nastą­pić nagła śmierć człowieka. Ustają wszystkie widoczne objawy życia. Stwierdza się wówczas śmierć kliniczną. Jednak przez kilka minut (4?6), pomimo zatrzy­mania pracy serca i ustania oddechu, żyje jeszcze najważniejszy organ ? mózg. Jeżeli stan ten przeciągnie się ponad 5?6 minut, komórki nerwo­we mózgu obumierają z powodu braku dopływu tle­nu. Jeżeli jednak w tym czasie do mózgu dopłynie utle­niona krew, komórki mózgowe mogą odzyskać swoje działanie i mogą znowu przejąć czynność regulowania pracy serca i oddechu. Czyli inaczej mówiąc ? czło­wiek może powrócić do życia. Zabiegi ratownicze ma­jące na celu przywrócenie życia nazywamy reani­macją lub ożywianiem. Są to zabiegi proste, które musi umieć wykonać każdy ratownik, gdyż tylko błyskawiczna natychmiastowa pomoc może być sku­teczna. Oczywiście, oprócz prostych metod pierwszej pomocy istnieją również zabiegi stosowane na salach operacyjnych i klinikach wykonywane za pomocą bar­dzo złożonej aparatury reanimacyjnej, dzięki której można odpowiednim prądem pobudzić pracę serca lub prowadzić długotrwale sztuczne oddychanie za pomocą automatycznych aparatów, można wprowadzać leki wprost do serca, w dramatycznych sytuacjach chirur­dzy natychmiast otwierają klatkę piersiową i wykonują bezpośredni masaż serca.

Podstawowe zabiegi reanimacyjne dostępne dla każ­dego ratownika to masaż serca i sztuczne oddychanie. Nawet w klinikach są to pierwsze czynności reanimacyjne, które dają czas na przygoto­wanie odpowiednich urządzeń.