Utrata przytomności

Większości ciężkich stanów, z którymi spotyka się ratownik, może towarzyszyć utrata przytomno­ści. W większości tych wypadków istnieje zagroże­nie życia. Utrata przytomności występuje częściej niż bezdech. Chory nieprzytomny nie reaguje świadomie na otoczenie (mowa, dotyk, światło); najczęściej jest bezwładny lub wykonuje ruchy nieświadome, mo­że mimowolnie oddawać mocz i kał. Najczęściej nie wykonuje ruchów połykania. Utratę przytom­ności wywołują czynniki uszkadzają­ce tkankę mózgową, jak: niedotlenienie, za­trucie, wstrząśnienie i uraz mechaniczny, zmiana temperatury ciała itp.

Ratownik, mający do czynienia z osobą nieprzytom­ną, w pierwszej kolejności musi stwierdzić jak zacho­wuje się oddech i tętno. W razie ich ustania ratowa­nie rozpoczyna od sztucznego oddechu i masażu serca. W następnej kolejności przeciwdziała innym niebez­pieczeństwom.

W razie napotkania osoby nieprzytomnej nie wolno unosić jej, stawiać na nogi lub sadzać.

Do najczęstszych nagłych wypadków i zachorowań, którym towarzyszy utrata przytomności ? oprócz wy­mienionych poprzednio ? uduszenia, utonięcia, pora­żenia piorunem i prądem, należą: omdlenia, udar ciepl­ny, udar słoneczny, porażenie słoneczne, wstrząs móz­gu, padaczka, zatrucia, wylew krwawy do mózgu, go­rączkowe choroby zakaźne.