Wiadomości ogólne o sztucznym oddychaniu

Sztuczny oddech ma na celu zastąpienie naturalnych ruchów oddechowych i doprowadzenie powietrza do płuc, gdy nie reguluje tej czynności ośrodek oddecho­wy. Można to uzyskać wykonując ruchy bierne klatką piersiową naśladujące ruchy oddechowe bez udziału ra­towanego lub wtłaczając powietrze do dróg oddecho­wych pod pewnym ciśnieniem. Rytm sztucznego oddy­chania powinien być wolniejszy od naturalnego, a więc odpowiadać 10?12 oddechom na minutę. Za­sadniczo sztuczne oddychanie wykonuje się w wypadku bezdechu lub bardzo słabych, nieregularnych i rzad­kich oddechów (ustający oddech). Sztuczne oddycha­nie należy wykonywać tak długo, aż wystąpią samo­istne ruchy oddechowe lub aż ustanie akcja serca i dalsze ratowanie jest niecelowe. Należy wykonywać sztuczne oddychanie nawet w razie braku uderzeń ser­ca, jeżeli bezdech i ustanie pracy serca wystąpiły nagle po wypadku i przystępuje się natychmiast do wykonywania sztucznego oddychania i masażu serca równo­cześnie.

Przed rozpoczęciem stosowania sztucznego oddycha­nia należy wykonać szereg czynności przygotowaw­czych. Po pierwsze usunąć wszystko, co mogłoby ogra­niczyć ruchy klatki piersiowej. Po wtóre ustalić, czy kończyny lub żebra nie uległy złamaniu celem wybra­nia odpowiedniego sposobu sztucznego oddychania. Po trzecie należy otworzyć usta chorego, wyjąć ewentu­alne ruchome protezy zębowe, w razie potrzeby oczy­ścić jamę ustną palcem owiniętym gazą lub chustecz­ką, następnie wyciągnąć język i opaską przymocować go w tym położeniu do podbródka, po czym odwrócić głowę w bok względnie odchylić głowę do tyłu.

W niektórych wypadkach szczęki ratowanego są za­ciśnięte; do rozwarcia ich możemy użyć szpatułki drewnianej lub plastykowej, nie wolno używać przed­miotów metalowych, można też uzyskać rozwarcie przez wysunięcie żuchwy do przodu i nacisk na brodę ku dołowi.

W zależności od wybranego sposobu sztucznego od­dychania należy ratowanego ułożyć na plecach lub na brzuchu. Aby obrócić bezwładnie leżącego człowieka, najłatwiej to wykonać za pomocą zgiętej w stawie biodrowym i kolanowym odpowiedniej kończyny dolnej, którą jak dźwignią można obrócić ratowanego.